Mijn fundament miste de vaardigheid waarnemen
En ik heb er bewust voor gekozen mij daarin verder te verdiepen.
Ik voelde en mocht van de paarden terug ontvangen dat ik in ons werk nog meer mocht vertrouwen in wat zich vanzelf laat zien. Vanuit deze waarneming mocht ik gaan leren dit ook te delen.
De bewuste keuze om mij daarin te verdiepen bracht me begin dit jaar bij Reiki. Het heeft mijn eigen systeem, mijn eigen zelfzorg verstevigd zodat ik nu nog helderder kan blijven waarnemen in het moment. En ik geloof dat ik hierdoor een betere coach ben.
Niet harder werken maar helder zien
In een recente Inner Compass sessie met een mannelijke klant werd dat glashelder.
Er was geen druk. Geen plan. Geen stappen die “moesten”.
Wat ik voelde was rust. Ruimte. En een stille zekerheid: you got this.
Ik hoefde niets te doen. Ik hoefde alleen te volgen. Ik benoemde wat ik zag. Meer niet.
En juist daardoor werd het simpel. Zuiver. En zo ongelofelijk raak. Ik zag deze man veranderen binnen de eerste 15 minuten en ik genoot van iedere minuut die volgde.
Het kostte nauwelijks energie, omdat ik niet aan het werken was. Ik was aan het waarnemen.
Coaching voorbij het boekje
Wat deze sessie mij opnieuw liet zien, is dat mijn manier van coachen niet volgens een vast stramien verloopt. Ik werk niet vanuit een vooraf bedachte route. Ik stem af op wat zich aandient – in de mens, in het lichaam, in het veld en in de kudde.
De paarden spelen daarin een essentiële rol. Zij reageren niet op woorden maar op wat er werkelijk aanwezig is. Ze maken zichtbaar wat we eigenlijk wel al weten maar nog onbewust is. Mijn taak is niet om dat te sturen, maar om het waar te nemen en te vertalen.
Het is niet uit te leggen. Je hoofd gaat niet kunnen begrijpen wat er gebeurd. Je gaat het voelen, in je lichaam. En dan is bewegen, anders kiezen iets wat vanzelf gaat gedurende de tijd die je jezelf geeft in dit proces.
Moeiteloosheid is een kompas
Wat vaak over het hoofd wordt gezien, is dat echte impact zelden voortkomt uit hard werken. In mijn ervaring ontstaat de grootste verschuiving juist wanneer iemand voelt: dit klopt. Dan gaat het moeiteloos.
Dat is ook wat ik bij veel mensen zie die met mij werken. Ze bewegen zich van nature ergens soepel in, maar wanneer het dan voelt dit is “te makkelijk” stopt het, verliezen ze het opnieuw.
En dit herken ik. Die schoenen had ik ook nog in de kast staan. Ik werd er laatst nog op gewezen toen ik ze weer even had aangetrokken en iemand zag me ermee lopen.
Ik mag me gelukkig prijzen dat iemand het zag en me erop wees. En ik besef me heel goed dat het nu mijn beurt is, mijn rol is om dat zichtbaar te maken voor anderen.
Om te benoemen wat zij zelf nog niet als bijzonder herkennen.
En om een bedding te creëren waarin ze durven vertrouwen op hun eigen manier van bewegen.
Dit doe ik in de Inner Journey’s.
Een bewust keuze voor stevigheid
De verdieping die ik voor mezelf heb gekozen, heeft mij geleerd om nog meer te leunen op mijn waarnemen. Om niets toe te voegen wat niet nodig is. Om stil te blijven wanneer dat klopt, en te spreken wanneer iets gezien wil worden.
Dat vraagt stevigheid. Aanwezig zijn. Niet invullen. Niet redden.
En juist die stevigheid maakt mijn coaching helder, veilig en diepgaand.
Wat deze man direct na de sessie met mij deelde en zichtbaar was in zijn houding:
‘Jij liet mij vertellen. Samen met de paarden zag je mij. Ik mocht ervaren hoe het voelt om te ontvangen van jullie allemaal. Het is niet goed uit te leggen maar ik kan hier nu zijn en voelen dat ik het waard ben’.
Je bent t al en alles zit al in je en meer hoef ik hier niet aan toe te voegen .
Qua naam nieuwsbrief ben ik ook niet van je gecharmeerd, t is kil ( niet oneerbiedig) maar je deelt geen “ nieuws “, maar iets wat gezien en gehoord mag worden , wat van binnenuit komt .
En nieuws (bv nos) ja dat is niet de waarheid die we eraan willen geven , dit is waarde die je wilt delen .
Liefs Angelique