Luisteren naar je lichaam. Over verdriet, vertragen en thuiskomen bij jezelf
Ik was afgelopen week naar mijn eerste Reiki 1 les en ik ontdekte daar twee soorten verdriet.
Niet ineens, niet luid maar aanwezig. Al heel lang aanwezig.
Ik kende verdriet in mijn lichaam zonder dat ik wist waar het vandaan kwam.
Ik had het er vaker over met mijn energetisch therapeut,
waar het iedere keer als algemeen verdriet opnieuw naar boven kwam.
Zonder verhaal, zonder duidelijke oorzaak. Het was er gewoon. Ergens heel diep van binnen.
Eerlijk?
Ik ging er het liefst aan voorbij. Zowel bewust als onbewust.
Het leven gaat door, er is altijd wat te doen, iets te dragen, iets te regelen.
En tijdens deze Reiki les gebeurde er iets anders. Ik nam de tijd. Ik bleef.
Ik leerde om het niet op te hoeven begrijpen. Ik leerde om het niet op te hoeven lossen. Alleen om erbij te zijn.
Wat gebeurd er als je stopt met oplossen?
En precies daar begon het verdriet zich te laten zien. In de diverse vormen en lagen.
Het was helemaal niet zwaar. Het kreeg eindelijk woorden, zonder dat ik ze hoefde te zoeken.
Geen analyse van waar het vandaan komt, wel erkend.
Ik ontdekte hoe helend het is wanneer je stopt met fixen en begint te luisteren.
Wanneer je je lichaam echt de tijd geeft om te spreken in plaats van het te onderbreken met verklaringen, analyses, vragen waar het vandaan komt en waarom.
Waarom ik begon met Reiki?
Reiki stond al 3 jaar op mijn verlanglijstje.
Niet omdat ik het ‘nodig’ had maar voelde dat ik dit al een hele tijd vormgaf, onbewust.
Ik voelde het in mijn handen. In mijn aanwezigheid. Ik hoe ik werk met mensen en paarden.
Ik wilde het naar het bewuste brengen. Om het te verdiepen.
Te dragen als iets wat bij mij hoort.
Ik wil er mijn eigen paardenkudde mee kunnen ondersteunen in het werk dat zij met mij samen doen.
En wie weet mag dit verder uitbreiden. Naar andere mensen. Naar andere dieren.
Maar het hoeft nergens heen. Het zit nu in mijn rugzak. En ik neem het mee waar ik ook ga en sta.
Dagelijks luisteren als fundament
Wat het mij nu al brengt, is misschien wel het meest waardevol.
Dagelijks bewust 20 minuten voor mezelf.
Een moment van inchecken en luisteren naar mijn lichaam.
Een zachte stok achter de deur om niet weer voorbij mezelf te gaan.
Ze noemen het huiswerk. Echter is het veel meer dan dat.
Het is jezelf gunnen om te vertragen.
De uitnodiging om jezelf weer te horen
En ik besef me maar al te goed dat paarden leven op deze manier.
Voor hen is luisteren geen keuze, maar noodzaak.
Hun lichaam weet, hun systeem reageert, altijd in het moment.
Dat is voor hen nodig om te overleven.
En misschien is dat ook onze uitnodiging.
Niet om groter te worden, niet om sneller te gaan of meer te willen.
Maar om te herinneren.
Te luisteren naar wat zich aandient. Aandacht te geven aan wat aandacht vraagt.
Jezelf te horen. Jezelf te zien.
En vanuit die beweging te groeien en een leven te creëren op jouw voorwaarden.
Of je nu komt voor een Inner Compass Session,
om helderheid te voelen in een fase van verschuiving.
Of voor The Inner Journey,
waarin verdieping en integratie samenkomen
en je werkelijk leert leven vanuit jouw ritme en waarheid.
Dit is de bedding waar je in mag landen. Want ik geloof dat je hoeft niets te worden. Je bent het allemaal al.
Het is jouw verantwoordelijkheid er ook iets mee te doen.
