Ik was moe.
Niet de versie “even rust nodig”. Maar echt leeg. Op.
En toch ging ik door.
Ik hield ballen in de lucht die vaak niet eens van mij waren.
Verantwoordelijkheden. Verwachtingen. Rollen.
En hoe leger ik werd, hoe harder ik bleef lopen.
Via intensief innerlijk werk in 2025 ben ik gaan kijken:
welke ballen draag ik eigenlijk?
Ik gaf ze terug.
Een aan mijn vader.
Een aan mijn moeder.
Een aan mijn broer(s), mijn man en aan voorouders. Ook kleinere ballen aan de kinderen want ook zij hebben hun eigen leerweg.
Tot ik op een dag alleen mijn eigen ballen vasthield.
Het voelde licht. En ongemakkelijk.
Alsof er ineens ruimte was waar eerst vulling zat.
En soms pakte ik ze weer terug weer terug.
Omdat leegte spannend kan zijn. Dit is een proces. Het vraagt tijd.
En toch knaagde mijn energie. Alsof mijn lichaam al veel langer iets probeerde te zeggen.
Na onderzoek bleek: mijn systeem was al langere tijd overbelast.
Inwendig overprikkeld.
En ik bleef er uitwendig prikkels bovenop leggen.
Geen nacht slaap die dat nog kon compenseren.
Dus maakte ik keuzes.
Ik leg mijn telefoon weg in de avond.
Ik rust als mijn lichaam dat vraagt.
Ik wandel zonder oordopjes.
Ik luister weer bewust naar de vogels en alle andere geluiden om me heen.
En ja, ik koos ook voor suppletie.
Niet omdat ik “van supplementen ben”,
maar omdat mijn lichaam ondersteuning nodig had van een product die we te weinig uit voeding halen.
Vier maanden later voel ik helderheid.
Ritme. Energie. Focus.
Mijn systeem kan weer dragen en leert zich weer veilig te voelen.
Dit proces in 2025 heeft me één ding geleerd:
je lichaam liegt niet.
Het fluistert eerst tot het moet schreeuwen.
Als mijn verhaal iets in jou raakt, dan nodig ik je uit om te luisteren.
Je hoeft het niet alleen te dragen.